Jij hebt ook a l t i j d wat

Reflecties op bewustzijn en keuze

Jij hebt ook altijd wat…

Herken je dat?

Dat je zelf lekker gaat en dat er mensen in je omgeving constant wat mankeren?

Er was een tijd dat het mij irriteerde.

Ja ook als ik zelf wat had.

Ik kreeg er een soort allergie door.

Ik zag het toen vooral als negatieve aandacht vragen.

Alsof iemand ervoor koos om in klachten te blijven hangen.

En eerlijk is eerlijk, ik was van mening dat iemand altijd een keuze heeft.

Je kunt toch altijd kiezen om anders te denken?

Maar wat nu als je niet eens bewust bent dát je denkt?

Wat als dat stemmetje in je hoofd zo geïntegreerd, of zal ik zeggen geïnfiltreerd, is in je wezen dat er geen onderscheid is tussen de gedachte en degene die de gedachte waarneemt?

Dan bén je die gedachte.

Dan is er geen afstand, geen ruimte, geen keuze.

De waarnemer, de IK BEN, dat deel in jou dat nooit oordeelt, nergens iets van vindt of zich gekwetst voelt, is dan niet als zodanig ervaren.

Het is de stille waarnemer.

En als dat waarnemende deel niet ervaren wordt, heb je dan eigenlijk wel een keuze?

Eckhart Tolle schrijft in De kracht van het Nu dat je dan geen keuze hebt.

Niet omdat je zwak bent, maar omdat er niemand is die kan kiezen.

Wat valt er te kiezen als je volledig samenvalt met het denken?

Dit kwam bij mij binnen als een blikseminslag.

Wat? Dus geen keuze?

En natuurlijk begon er in mij een stemmetje te tetteren.

Lekker dan.

Dus doordat ik mij wel bewust ben van het waarnemende deel en niet volledig samenval met het denken, heb ik dan wel een keuze?

En als ik verkeerd kies, ben ik dan de sjaak?

Maar ook dit herkende ik.

Dit is weer zo’n subtiele spirituele bypass.

Een nieuw verhaal van het ego dat mij wil laten geloven dat ik afgescheiden ben.

Dat ik iets goed of fout kan doen in bewustzijn.

Bewustzijn veroordeelt zichzelf niet.

Nooit.

Ooit heb ik besloten mij te begeven op het pad van verlichting.

Geen idee wat het inhield.

Alleen een diep weten dat er meer moest zijn dan wat ik met mijn kijkogen kon waarnemen.

De gevoeligheid die ik als kind ervoer en niet begreep, werd helder.

Ja, ik heb deze keuze gemaakt om mij te herinneren wie ik werkelijk ben.

Maar hoe zit het dan met iemand die zich dat niet herinnert?

En daar ontstaat stilte.

Want iemand die onbewust leeft, volledig geïdentificeerd met denken en pijnpatronen, heeft geen bewuste keuze.

Niet om te klagen.

Niet om vast te houden.

Niet om aandacht te vragen.

Ook dat komt voort uit een onbewust patroon.

En nu begrijp ik dat.

En waar begrip ontstaat, ontstaat vanzelf mededogen.

Zachtheid.

Niet de zachtheid van redden of oplossen, maar de zachtheid van ruimte.

Van aanwezig zijn.

Van niet meegaan en niet afwijzen.

Je hoeft niemand te veranderen.

Je hoeft niets uit te leggen.

Je hoeft zelfs niets te doen.

Aanwezig zijn is genoeg.

Bewustzijn werkt niet door overtuigen, maar door zijn.

En soms gebeurt er niets.

En soms valt er ineens een stilte.

En het Is allemaal Goed.

En ook als het even niet lukt om de vrede in mijzelf te bewaren.

Dan adem ik even rustig en weet ik dat het weer voorbij gaat en dat achter dat zelfzuchtige ikje mijn Ware Zelf altijd geduldig wacht/ aanwezig is om mij met open armen te ontvangen zodat ik weer herenigd Ben met Al wat Is.

Inge