Hoe 2026 begon..

De reddingsboei in januari

Op een ochtend in januari kwam mijn vriendin weer helpen in het huishouden.

Dat was al jaren een enorme opluchting. Niet alleen omdat zij schoonmaakte. Maar omdat zij orde bracht in mijn creatieve chaos.

Zij wist precies hoe het bij mij thuis werkt. Waar stapeltjes ontstaan. Waar “dat ruim ik straks wel op” hoekjes zich verzamelen. Waar nieuwe ideeën beginnen terwijl de oude nog op tafel liggen.

Ik kan fantastische dingen creëren. Maar ondertussen kan ik ook bijna verzuipen onder mijn eigen creaties.

En daar was zij.

Mijn reddingsboei.

In drie uur tijd was het huis weer aan kant. Niet klinisch perfect. Maar helder. Geordend. Ademruimte. De douche schoon. De was bij elkaar. Dingen weer op hun plek.

En ik bewonderde haar daar oprecht in.

Hoe zie je in één oogopslag wat waar hoort?

Hoe houd je overzicht zonder drama?

Hoe breng je rust zonder zwaarte?

Voor mij voelde dat bijna magisch.

Tot ze op een ochtend zei:

“Dit is mijn laatste rondje. Het is lichamelijk te zwaar geworden.”

Ik snapte het. Ze had het al vaker benoemd. En ik ben de eerste die zegt: kies voor jezelf.

Maar het viel rauw op mijn dak.

Er kwam paniek.

En nu?

Hoe dan?

Dit kan ik niet alleen.

En terwijl ik dat voelde, vond ik daar meteen ook iets van.

Want als iemand voor zichzelf kiest, dan juich ik dat toe. Dus dan moet ik toch alleen maar begripvol zijn? Blij voor haar?

Alleen zo werkt het niet.

Wat er echt gebeurde

Onder het begrip zat verlies. Onder het verlies zat angst. En ergens daaronder zat het gevoel: ik word in de steek gelaten.

Niet rationeel. Niet terecht. Maar wel voelbaar.

En dan gaat mijn hoofd ermee aan de haal.

De andere huizen die ze nog doet zijn voor haar lijf wel haalbaar. En bij mij niet meer.

Zie je hoe snel dat gaat?

Dan sluipt er een oud verhaal naar binnen. Ben ik te veel? Is mijn leven te veel?

Ik bleef herkauwen. Voelen. Wegduwen. Oordelen over mezelf. Weer voelen. Weer analyseren.

Tot ik merkte: ik verlies mezelf niet in de situatie. Ik verlies mezelf in het idee dat ik dit niet mag voelen.

Het keerpunt

Ik belde het 🆘 alarmnummer. Mijn privé noodlijn. En nee, die blijft privé 😉

Ik zei: help even. Er zit wat, maar ik kom er niet bij.

En ik kreeg helderheid.

“Het is maar een gevoel,” zei ze. “Het wil gehoord worden. Of het waar is, doet er niet toe. Of het terecht is, doet er niet toe.”

Dat was het.

Ik hoefde het niet spiritueel te verklaren. Niet te fixen. Niet te releasen als een project.

Alleen maar laten bestaan.

De tranen kwamen. En met de tranen kwam ruimte.

De lunch

Tijdens een lunch voor haar verjaardag heb ik het gedeeld.

Zonder verwijt. Zonder drama. Gewoon: dit raakt me.

Er kwamen tranen. Bij ons allebei.

Zij zei dat ze het altijd zo bijzonder vond hoe dankbaar ik was. Dat ze dat enorm waardeerde.

En ik zei dat ik haar bewonder. Om haar structuur. Om haar overzicht. Om hoe ze mij telkens weer boven water hielp wanneer ik bijna verdronk in mijn eigen creativiteit.

Het werd een zuiver gesprek.

Geen gelijk. Geen ongelijk. Alleen menselijkheid.

En de verbinding werd dieper dan daarvoor.

Wat ik leerde

Soms herkauwen we niet omdat we zwak zijn. Maar omdat een gevoel nog niet erkend is.

Je kunt iets volledig begrijpen en toch geraakt zijn.

Dat mag.

Wat gehoord wordt, hoeft niet meer te schreeuwen.

Tot

slot

De reddingsboei 🛟 is officieel met pensioen. Dus mocht jij denken: ik ben iemand die structuur ziet waar anderen chaos zien, ik krijg energie van opruimen, ik hou van huizen die leven en voel je dat we een fijne match kunnen zijn? Dan hoor ik graag van je. Humor, nuchterheid en een warm hart zijn een plus. En als je tegen creatieve explosies kunt, krijg je van mij naast de financiële wederkerigheid ook eeuwige dankbaarheid 😉